Wondroos

Na een gezellig verjaardagetentje ging ik wat vermoeid en draaierig slapen en werd 's nachts een paar keer wakker omdat ik me vreselijk beroerd voelde. Ik was echter niet helder genoeg om te kunnen benoemen wat er aan de hand was. Die nacht lag ik, achteraf gezien, te ijlen. Donderdag heb ik in bed doorgebracht, afspraken en werk nog net kunnen afzeggen maar verder alleen maar slapen. 's Avonds merkte ik dat mijn rechterbeen pijn deed en rood was. Dit verergerde snel. Meneer Rinsma had inmiddels een thermometer gekocht (we moeten er 3 hebben maar waar....??) en ik bleek 40,6 graden koorts te hebben. Uniek, want ik heb vrijwel nooit koorts. Dat laatste keer was 22 jaar geleden. Ook de volgende nacht was weer een drama van niet weten hoe te liggen en waar je het zoeken moet. Toch de wekker gezet en onder de douche gestrompeld om naar de huisarts te gaan. Hoe ik er gekomen ben vraag ik me nog steeds af maar ze zag meteen wat er aan de hand was: Wondroos. Zo. Waarschijnlijk via een kapotgelopen en verwaarloosde blaar op mijn hak opgelopen. En zo komt het dat ik al sinds donderdag behoorlijk ziek in bed en op de bank lig, amper iets eet en echt, echt ziek ben. Nu maar uitzieken. Afleiding is welkom.